Je bent niet de enige...
In het begin dacht ik dat ik de enige was wie dit overkwam. "Alle" andere mensen die gingen scheiden waren veel jonger en veel korter bij elkaar dan wij.Maar toen ik mij er meer in ging verdiepen en mijn antennes richtte op lotgenoten kwamen er veel verhalen. Verhalen die verassend veel leken op mijn verhaal in veel opzichten. Dat heeft mij geholpen. Je voelt je minder een eenling, een uitzondering.
Maar deze verhalen kunnen je misschien wel verdrietiger maken dan je wellicht al bent. Stop dan alsjeblieft direct met lezen. Dan ben je er - denk ik - (nog) niet aan toe.
Wanneer jij jouw verhaal ook hier wilt zien, of wilt reageren op deze verhalen, mail mij dan. Uiteraard alles anoniem.
Je vindt mijn mailadres op de contact pagina. Geef heel duidelijk aan dat je het goed vind wanneer ik jouw verhaal op mijn site plaats. Dan weet ik zeker dat je daarmee akkoord gaat.
Het verhaal van T.
32 jaar zijn we bij elkaar, als hij mij op de avond van de 17de verjaardag van onze jongste zoon, terwijl ik al bijna in bed lig, mededeelt dat hij al 4 jaar niet meer van mij houdt.
Vervolgens vertelt hij mij dat omdat ik te zwaar ben ( hij ook tot voor een paar maanden) ik binnenkort ziek word en hij is niet van plan om voor mij te zorgen.
Verder heeft hij nog bedacht dat ik toch wel een jaar of 15 geleden iets heb gezegd dat hem erg heeft gekwetst. Iets wat ik al lang was vergeten, maar hij kennelijk niet.
De lafaard moest de volgende ochtend vroeg naar het vliegveld voor een zakenreis en liet het aan mij over om de kinderen in te lichten.
Omdat we toen in het buitenland woonden stond ik voor de keus blijven of terug naar Nederland. Omdat onze 2 oudste kinderen al in Nederland studeerden en werkten heb ik ervoor gekozen om terug te gaan naar Nederland.
Omdat zijn reis een dag of 10 in beslag zou nemen heb ik binnen 10 dagen de inboedel laten inpakken en opsturen. Ik ben toen in 10 dagen tijd mijn huis, mijn vriendinnen en mijn eigen bedrijfje kwijtgeraakt. Oh ja en natuurlijk mijn man...
Aangekomen in Nederland heb ik zoveel ellende meegemaakt om een huis te vinden en een school voor onze jongste, die beslist met mij terug wilde.
Nu ben ik 55 jaar en omdat ik nooit mocht werken en geen carriere heb gemaakt, is het onmogelijk een beetje baan te vinden.
Gelukkig lees ik op deze site dat ik niet de enige ben, verder hou ik mijn hoofd hoog, ik ben niet degene die zich ergens voor hoeft te schamen.
En ja, soms huil ik om het verlies van alles wat mij dierbaar was in dat verre land, maar mijn leven hier in Nederland na nu bijna een half jaar samen met mijn kinderen en verdere familie geeft mij veel steun.
Het verhaal van B.
Ik ben 51 jaar en 29 jaar getrouwd geweest met k.
In juni vertelde hij mij dat hij op de zondagavond een afspraakje had. Ik dacht dat hij me in de maling nam en dat hij naar een collega of zo toe zou gaan, maar toen hij thuis kwam wist ik wel beter. Hij was helemaal in de wolken, want hij had hand in hand met haar gelopen en er waren vlinders in zijn buik en hij wilde scheiden.
Hij had haar op de chatsite ontmoet en zij was de ware. Voorheen had hij het nog nooit over scheiden of wat dan ook gehad.
En inderdaad wat ik in de verhalen van de anderen ook wel tegen kwam. Ruzie zoeken en de schuld bij een ander neerleggen zodat de kinderen zouden zeggen zie wel jullie maakten toch altijd ruzie.
Ik heb hem de deur uitgezet, maar een dag later stond hij voor de deur en zei dat hij nergens plaats had om zijn zaken te regelen en of hij zolang toch nog thuis kon blijven wonen.
Achteraf had ik dat natuurlijk nooit moeten doen, maar hij kende mij natuurlijk goed genoeg om te weten dat ik hem daar niet zou laten staan. Als ik er niet meer tegen kon zou hij vertrekken.
Maar toen het me allemaal teveel werd zei hij doodleuk dat ik hem er dan maar met een gerechtelijk bevel uit moest laten zetten.
Nu 2 jaar later woont hij samen met haar en ben ik een gescheiden vrouw met 2 nog thuiswonende kinderen. Het is alsof je leven instort. Gedumpt voor een dame van de chatsite. En steeds blijf je geconfronteerd met het verdriet, want dan belt hij met onze zonen, dan gaan ze naar hun vader toe. Hij is geen dag alleen en ik zit voortdurend in mijn eentje.
Ik kan me heel goed voorstellen dat de kinderen hoe dan ook het contact met hun vader willen behouden, maar het is wel hard dat je op die manier steeds aan hem herinnerd wordt. En dan zou je verwachten dat hij blij is met zijn nieuwe leven en mij rust gunt, maar hij doet niets anders dan mij tegenwerken. Ik wilde graag het contact met mijn schoonfamilie aanhouden omdat ik bij hen al 35 jaar over de vloer kom en daar had hij geen moeite mee.
Maar nu komt het er op neer, dat ik elk bezoek dat ik aan zijn familie wil brengen eerst bij hem ,moet neerleggen ter goedkeuring en anders stuurt hij mij weg als hij er toevallig is. En dat heeft hij ook al eens gedaan tijdens een verjaardag van een broer van hem en niemand die er ook maar op reageerde. Dus ik ben snel in de auto gestapt en naar huis gereden. En ook niemand die er ooit met mij nog overgesproken heeft van zijn familie.
Hij wil ook niet even aangeven op welk dagdeel hij naar een verjaardag gaat zodat ik een ander dagdeel kan gaan. Hij vindt dat ik maar een dag later of eerder moet gaan.maar dan verlies ik toch juist alle gezellige contacten. En als ze dan wel op de verjaardagen van mijn kinderen en mij komen en ik ze nooit ontmoet zijn het net vreemden voor mij. Maar daar heeft hij geen boodschap aan zegt hij en als de kinderen bij zijn familieleden op de verjaardag willen komen kunnen ze wel met hen mee.
Hij speelt het slachtoffer terwijl hij mij heeft bedrogen. Hij wil niet met mij geconfronteerd worden in een kleine ruimte zoals hij het zegt. Maar volgens mij wil hij zelfs nu hij van mij gescheiden is nog de macht over mij blijven uitoefenen.
Moet ik dan toch alle contacten met mijn schoonfamilie maar verbreken om niet steeds opnieuw geconfronteerd te worden met zijn invloed? Volgens mij hoopt hij dat ik dat zal doen, dan kunnen de jongens hun verjaardagen voor zijn familie bij hen houden inplaats van bij mij in huis.
Er is geen enkel gesprek mogelijk met hem, want hij wil geen enkel contact met mij. Als ik iets mee te delen heb of te vragen moet ik hem maar mailen.
Ik word er zo langzamerhand moedeloos van. Ik wil graag dat de jongens ondanks alles hun normale leven zo veel mogelijk door kunnen laten gaan, maar het wordt me haast onmogelijk gemaakt.
Het verhaal van T.
Tot vorige week had ik, voor mijn gevoel, een perfect huwelijk. Mijn man met wie ik 34 jaar getrouwd ben, zei dagelijks dat hij van mij hield. Hij was ook een geweldige vader voor onze kinderen.
Hij had wat problemen op zijn werk en had om overplaatsing naar een andere afdeling gevraagd. Ik hoopte dat dat wat van zijn stress weg zou nemen.
Kun je je de schok voorstellen die ik afgelopen vrijdag kreeg toen ik thuis kwam van mijn werk en ondekte dat hij die dag vrij had genomen om zijn spullen te pakken en op het punt stond om te vertrekken.
Zijn woorden: “Kunnen we even praten. Ik heb mij jarenlang niet geliefd gevoeld. Ik kan er niet meer tegen.” Ik was sprakeloos! Hoe konden wij met ons perfecte huwelijk op dit punt komen?
Voor het eerst in 34 jaar weet ik niet waar mijn man uithangt. Hij beantwoordt mijn telefoontjes niet, reageert niet op e-mails.
Het verhaal van R.
Mijn verhaal is nog niet lang geleden.
Mijn man, waar ik 40j getrouwd mee was, kwam in oktober mij doodleuk vertellen dat hij vertrok. Hij nam enkel zijn kleding en de auto mee, de rest moest hij niks van hebben. En dan vertelde hij ook waar hij ging wonen, bij zijn ex vriendin van voor hij mij kende.
Ik was er echt niet goed van! Ik had dat nooit verwacht!
Nu ben ik ook te weten gekomen dat dit al meer dan 15 jaar aan de gang was! En dat hij haar (en zij hem) nooit uit zijn hoofd heeft kunnen zetten!
En 1,5 j geleden is haar echtgenoot gestorven van toen is hij ook appart gaan slapen! Maar ik was mij er natuurlijk niet van bewust dat hij zich van mij afsloot, om zich nog niet te verraden. Maar nu kom ik tot het besef dat hij zich aan het voorbereiden was om die stap te zetten. Zij hadden waarschijnlijk al lang afgesproken!
Maar het lelijkste is de manier waarop hij mij verlaten heeft, ik wist dus helemaal van niks tot die bewuste woensdag. Hij had ook alles al geregeld, zelfs met de bank.
Ik vond het heel lelijk, en iedereen trouwens, de manier waarop hij is weggegaan! Plots en zonder er over te praten, dat kon hij niet zei hij, anders had ik hem misschien tegengehouden zei hij. Ik ben er eigenlijk nog altijd niet over.
Hij heeft mij ook gezegd dat ik de schuldige ben waarvoor hij is weggegaan, en ik vraag mij nog steeds af wat zo fout heb gedaan. Terwijl ik voor hem gezorgd heb.
En ook toen hij nog alkoholverslaafde was, hij heeft toen een afkickprogramma gevolgd in een kliniek. Toen ben ik 3 maal in de week naar ginder geweest om ook mee sommige therapies te volgen. Ik moest alles doen met het openbaar vervoer, ik was een halve dag onderweg.
Een daarna als hij terug thuis was moest hij van mij eigenlijk niks meer hebben en eigenlijk leefden we toen al naast elkaar. Maar ik bleef altijd achter hem staan, alhoewel hij zijn karakter helemaal had veranderd. Maar ja wat doet een goede huismoeder, blijven zorgen he.
Ik heb ook heel veel door de vingers gezien hoor. Ik ben toen gaan schilderen en tekenen, ik heb ook nooit een aanmoediging gekregen van hem, en hij heeft nooit maar dan ook nooit eens gezegd dat ik iets moois gemaakt had en kwetst mij nu nog altijd.
Hij heeft mij ook dikwijls gekleineerd, maar ik heb eigenlijk alles naast mij neergelegd en er gewoon niet op gereageerd omdat ik het al gewoon was geworden.
Ik ben eigenlijk iemand die nogal gemakkelijk vergeeft, maar dit kan ik hem nooit vergeven denk ik.
Ik kan het eigenlijk nog altijd niet begrijpen dat hij zoiets heeft kunnen doen en op zulke manier. Voor hem was het al na twee dagen in orde, hij had zich ginder al heel goed aangepast.
Maar ondertussen bleef hij mij maar kwetsen, door een keer met haar hier voor mijn deur te staan! Dan was ik heel kwaad geworden, en hij zei dat ik wat meer respect moest hebben voor hun beiden. Hoe kan ik nu respect hebben voor zulke mensen die een ander zijn leven kapot heeft gemaakt?
Ik heb ook fybromialgie en in mijn ganse lichaam ontstekingen. Daarover zei hij eens dat niks had, en dat ik comedie speelde. Hij heeft nooit geen respect voor mij gehad en dat doet nu wel heel veel pijn . En ook dat ik weet dat hij daar samen met een andere vrouw leeft waar hij heel wat meer doet dan hij voor mij gedaan heeft.
Ik kan eigenlijk niet goed snappen dat ik het al zo lang vol gehouden heb bij zo iemand. Iemand die mij al die jaren belogen en bedrogen heeft en nu zou ik voor hem respect moeten hebben, dat kan ik momenteel niet hoor.
En iets dat ik ook niet goed kan vatten is dat hij meer dan 40 jaar zomaar achter zich kan laten, wij hebben 2 mooie en goede kinderen, die ik zelf helemaal alleen heb opgevoed, en ook 5 kleinkinderen, en 2 lieve schoonkinderen. Hij beseft niet wat hij veroorzaakt heeft denk ik.
Nu voel ik mij precies iemand die gewoon is gedumpt, lijk iets dat niet meer kan dienen en word ik gewoon afgedankt voor een andere vrouw. Dit is met geen woorden te beschrijven hoe ik mij nu momenteel voel, ik heb het nog iedere dag heel moeilijk, om zoiets te aanvaarden.
Iedereen zegt tegen mij dat ik mij moet sterk houden maar dat is nog heel moeilijk en zwaar nu ik hier alle dagen, en vooral 's avonds alleen zit en tijd heb om na te denken, dan komen al die herinneringen weer naar boven en dat is heel moeilijk voor mij.
Maar hij begrijpt dat niet dat ik er nog over ben, maar hoe kan dat nu, 40 jaar uit een mensenleven dat smijt ge toch zo maar niet overboord.
Het verhaal van E.
Hallo, hier is mijn verhaal. Ik denk dat mijn man, met wie ik 19 jaar getrouwd ben, een mid-life crisis heeft. Hij vertelde mij een paar maanden geleden dat hij nog wel van mij houdt, maar dat hij niet meer verliefd is en dat hij wilde scheiden.
Twee weken later kwam ik er achter dat hij een vriendin had... een meisje van 19, hij is 45 jaar....
We hebben tot nu toe geprobeerd om aan ons huwelijk te werken. Er is veel gebeurd de afgelopen maanden. Hij heeft nu een tatoeage, een baard en heeft een sportauto gekocht. Vorig weekend heeft hij zijn spullen gepakt en is vertrokken. Hij zegt dat hij tijd en ruimte voor zichzelf wil. Hij zegt nu dat hij niet weet of hij wil scheiden.
Ik denk dat ik gek aan het worden ben! Ik hou nog steeds van hem en dit doet zoveel pijn.....
Ik heb me nog nooit zo alleen gevoeld als in de afgelopen maanden. Wat ik ook zeg of doe, het is nooit goed of goed genoeg. Ik heb het gevoel alsof ik op eieren loop en mijn woorden op een goudschaaltje moet wegen. Ik blijf hopen dat hij “wakker” wordt en dat hij zich realiseert dat hij bezig is om de grootste vergissing van zijn keven te maken. Ik voel me zo hulpeloos. Wat heb ik verkeerd gedaan?
Soms ben ik bang van mijn eigen gedachten... ik heb er zelfs aan gedacht om tegen een boom te rijden. Maar dan denk ik aan mijn prachtige 15 jarige dochter... ZIJ is mijn leven, voor HAAR blijf ik doorgaan.
Ik had nooit gedacht dat ik dit zou meemaken! Ik wordt gek van alle emoties die door mijn hoofd tollen!
Iedereen vertelt me dat ik aan mijzelf moet denken en goed voor mijzelf moet zorgen, maar ik weet niet hoe dat moet... ik ben mijzelf aan het verliezen. Ik eet niet goed en niet gezond. Ik ben behoorlijk afgevallen de laaste maanden, ik slaap slecht. Ik huil al als er iemand verkeerd naar me kijkt.
naar boven
Het verhaal van N.
Ik ben een man van 45 jaar. Mijn ex is 43 jaar samen hebben wij 3 kinderen en zijn 27 jaar samen geweest.
Eind december 2005 was mijn vrouw voor haar werk in Amerika. Bij terugkomst merkte ik verandering in haar gedrag. Afstandelijk. Ik heb haar diverse malen gevraagd of er iets was. Nee was steevast haar antwoord.
Begin maart 2006 heb ik het nogmaals gevraagd. Haar antwoord: ik ben verliefd, wil scheiden ik ga naar Amerika. Ik was met stomheid geslagen. Zij wilde niets meenemen uit het huis alleen haar kleding. Ik mocht in het huis blijven en de kinderen zouden ook bij mij blijven. Na een week verliet zij het huis en liet mij achter met 3 kinderen.
Wij hadden samen dezelfde advocaat en de scheiding verliep zonder problemen. Ik kreeg het huis, de inboedel en de kinderen bij mij.
Zij bleek verliefd te zijn op de grote baas van haar werk in Amerika. Deze man had haar de liefde verklaard in december 2005.
Ik kwam er achter dat deze man al 10 jaar samen woonde met zijn vriendin en in januari 2006 met deze vrouw is getrouwd. Hij heeft mijn ex beloofd te gaan scheiden en dat zij dan naar Amerika kon komen. Mijn ex was totaal ingepakt en erg verliefd. Niet zo zeer op deze man maar meer om alles wat er om heen hing. Een mooi huis, nooit meer werken, reisjes en alle aandacht.
Hij begon mijn ex mee te nemen naar het buitenland als hij een congres had. Zijn eigen vrouw kwam begin mei 2006 achter deze verhouding. Hij heeft toen alles opgebiecht aan zijn vrouw en beloofd te stoppen met de relatie met mijn ex. Dit gebeurde dus niet. Hij bleef volhouden dat hij ging scheiden. Mijn ex bleef hem geloven. Ik ben er achter gekomen dat hij thuis nooit over een scheiding heeft gesproken. Het contact met mijn ex was goed.
Zijn vrouw kwam er voor de tweede keer achter en weer heeft hij alles opgebiecht.
Uit alles blijkt en dat is verteld door zijn eigen vrouw dat hij over alles heeft gelogen. Hij heeft een huwelijk kapot gemaakt en mijn ex en zijn eigen vrouw bedrogen. Zijn eigen vrouw is nu bij hem in Amerika.
Mijn ex geeft mij nu van alles de schuld. Wil geen contact en vermijd mij. De kinderen daar heeft zij maanden niet naar omgekeken. Ik moest alles alleen doen. Financieel, huishouden, kinderen, huisdieren en een full-time baan. Een hele zware periode. Je kunt je voorstellen dat ik deze man haat. Hij heeft alles bewust bij elkaar gelogen. Hij zit nu weer met zijn eigen vrouw en wij met de brokstukken.
Wij zijn 16 oktober 2006 officieel gescheiden. Het zal mij niet verbazen als hij nog contact heeft met mijn ex met allerlei verhalen. Ik hoop dat haar ogen uiteindelijk open zullen gaan en dat zij zal inzien wat er kapot is gemaakt. Zij heeft mij bij haar familie de schuld gegeven van de echtscheiding.
Diep in mijn hart hou ik nog steeds van mijn ex. De reden waarom zij mij ontwijkt weet ik niet. Ik denk dat het te maken kan hebben met gezichtsverlies. In het begin nadat wij uit elkaar waren zijn wij veel bij elkaar op bezoek geweest en deden normale dingen samen. Veel praten, uitgaan en zelfs met elkaar naar bed. Het voelde allemaal onwerkelijk. Een boze droom. Nu heb ik haar al een maand niet gezien en gesproken.
Ik ben nu bezig met mezelf. Het gaat steeds beter in alle opzichten. Maar wat mijn ex betreft houd ik mijn hart vast. Ik denk dat zij dadelijk als het besef doordringt dat zij al die tijd in een luchtkasteel heeft geloofd en ziet wat zij heeft opgegeven voor deze leugenaar zij in een diep gat valt.
Dit is mijn verhaal.
naar boven
Het verhaal van R.
Ik ben een man van 42 jaar. Mijn ex is 37 jaar. Wij kennen elkaar ruim 16 jaar, waarvan wij 15 jaar samengewoond hebben. Ruim 4 jaar geleden zijn wij in het huwelijk getreden.
Op 15 januari 2007 tijdens het avondeten deelde mijn ex mij mee dat hij niet meer verder wilde met onze relatie. Ik merkte al sinds de zomer van 2006 dat er een afstand tussen ons aan het groeien was. Ik heb regelmatig geprobeerd met hem te praten hierover. Het is ons niet gelukt om met elkaar te communiceren.
De laatste Kerst is een schijnvertoning geweest. Normaal gesproken genoten we van feestdagen met familie en vrienden. De laatste Kerst samen was een sfeerloos uitzitten van de dagen.
Mijn ex heeft begin januari jl iemand ontmoet, wat naar zijn zeggen het laatste duwtje geweest is. Met zijn nieuwe vlam is het tot op heden niets geworden.
Het kwam voor mij toch nog allemaal als een donderslag bij heldere hemel. Om eerlijk te zijn een tornado. Mijn wereld storrte in. Tot overmaat van ramp kreeg mijn vader een week later een hartstilstand tijdens een dotterbehandeling. Met hem gaat alles gelukkig weer goed en is hij er helemaal bovenop gekomen. Op 1 februari kwam mijn vader uit het ziekenhuis en toen kwam eigenlijk pas goed het besef van mijn relatiebreuk. Het werkte niet dat mijn ex en ik in hetzelfde huis bleven wonen; dus ik door de weeks bij mijn ouders en het weekend in ons huis.
Twee maanden geleden is mijn ex het huis uitgegaan. Ik heb mijzelf volledig op mijn werk gestort. De vrije momenten plande ik bomvol met afspraken. Ben o.a. het internet op gegaan en nieuwe contacten opgedaan. Ben gaan stappen en dus in feite in heftige mate op zoek gegaan naar een nieuwe partner.
Twee weken geleden kwam er een omslagpunt. Ineens namen emoties de overhand. Door mijn hoofd golven gedachten en gevoelens van: boosheid, verdriet, intens alleen zijn, verlaten voelen, onmacht, wanhoop, angst voor de toekomst, bang om alleen te blijven, ........
Het gaat met de snelheid van een op hol geslagen achtbaan. Het lijkt wel of ik er elk moment uitgeslingerd kan worden. Wat gebeurt er met me????? Al het verdriet van de wereld overkomt me nu. Ik heb niet de energie om er tegen te vechten; ik laat het gebeuren. Kom ik hier nog wel uit????
Ik neem nu tijd voor mijzelf. Ik koester mijn band met mijn ouders, familie en een club goede vrienden. Zonder hen red ik het absoluut niet.
Ik doorga de pijn en houd mijzelf voor, dat op een dag de zon in mijn leven weer zal gaan schijnen.
naar boven
Het verhaal van C.
Goh waar zal ik beginen, de donderslag kwam begin 2008.
Mijn man was op cursus geweest en ik lekker naar de sauna. Was thuis om 21.30 uur lekker relaxt. Nog even napraten over van alles en nog wat en hoe was jouw cursus. Nou mijn gevoelens zijn voor jou veranderd en ik weet niet of ik wel met jou verder wil.
Boem!!!! die zat. 21 jaar samenzijn als maatjes geen geheimen uren praten met elkaar ondanks mijn beperkingen van rug en heupen. We hadden dacht ik een eerlijk, open warm huwelijk.
Met heel veel moeite hebben we een pracht van een zoon via ivf die nu 15 is. Manlief had eindelijk zijn baan waarvoor we naar het andere kant van ons landje zijn verhuisd.
Al met al een hoop veranderingen, manlief gaat blij naar zijn werk en zoonlief vindt zijn nieuwe omgeving prachtig en is zelfs gelukkig zoveel vrienden had hij nog niet gehad. Voor mij was het andere koek je bent arbeidsongeschikt 80/100 procent dus heftig. Je bent al je sociale contacten kwijt, maar je bljft positief. Na 1 jaar krijg je dan deze mededeling en na 1,5 week de mededeling ik hou niet meer van je en wil scheiden.
NACHTMERRIE laat me wakker worden, dit is niet zo, waarom, wat heb ik fout gedaan??? Zijn logische antwoord het ligt niet aan jou maar het heeft wel alles te maken met jou. Leuk zo'n kriptische omschrijving maar wat schiet ik ermee op.
Je zoekt de "fouten" bij jezelf heb ik te veel geklaaagd , was het eten niet goed, was het huis niet schoon? Oke ons sexleven is wat minder, 1 keer in de week omdat ik verrek van de pijn. Nee dit was het allemaal niet het lag aan hem en niet aan mij. Oke zo snel geef ik niet op, relatietherapie dan. Ik bespaar jullie het hele verhaal mijnheer had zijn stelling al ingenomen hij wil scheiden.
Een hoop pijn en ellende wat erop je af komt. Je hebt een zoon in zijn examenjaar dus je moet verder, gezellig aan de prozac en diazepam om toch zo je rust te krijgen, kortom een hel.
Krijg ik ook de pech dat mijn vader overlijdt en je verwacht wat steun van je man hahahaha niet doen, hij houdt niet meer van je dus verwacht geen mededogen. Ja hij is even geweest om me te omarmen en heen te brengen en terug te brengen van maatschappelijk. De stad die je niet kent, dus je probeert alle hulp te pakken die er maar is. Zorgloket kon niets voor me doen want ik zit niet in een rolstoel.
Na 21 jaar, je man een prachtbaan de top bereikt en ik krijg een schop zo voelt het. Wanhoopig ja, onrechtvaardig ja, vernederd ja, vertrouwen kwijt ja, en voor wat vraag je je dan af. Er is geen ander vrouw in het spel jajajajaja, wat jij wilt geloven lieve schat, maar ik met mijn 45 jaar voel mij behoorlijk in de zeik genomen.
Wat stelt een huwelijk voor als je zo van de een op de andere dag zoiets krijgt te horen. Begrijp me goed ik ben geen domme meid, twee weken van te voren voelde ik al wat en vroeg wat is er schat, wat zit je dwars. Er is wat, ik voel het maar kan het niet pakken. Ach lieverd maak je geen zorgen dit is mijn probleem. Dat geeft niet praat erover want dat waren we zo gewend.
Niets van dit alles tot die donderslag!!!!!!!!!!!!!!
Hoe gaat het met mij? Oh ik huil dag en nacht, dromen, gemis en probeer een woning te vinden zodat ik het leven met mijn zoon opnieuw kan beginnen. Zwaar zeker en ik gun het niemand het is keihard werken. Loop te huilen in de stad als ik stelletjes zie of liedjes hoor zoals Anouk ga zo maar door.
Ik wens alle vrouwen die door deze hel heen gaan heel veel kracht en ik weet het is hard maar we komen hier doorheen blijf dat ene zonnestraaltje zien ik probeer het ook, liefs C.
naar boven
Het verhaal van B.
Hallo, ik ben een vrouw van 47 jaar en na een relatie van 30 jaar, waarvan 23 jaar getrouwd, heeft mijn man 6 weken geleden het huis verlaten. Hij houdt niet meer van mij. Ik ben al een aantal jaren in de overgang en heb veel problemen gehad. Daardoor was ik de laatste jaren niet echt gezellig zeg maar.
Maar ik was er heilig van overtuigd dat onze relatie dat kon hebben. In goeie en in kwade dagen, maar hij gaf aan er geen zin meer in te hebben.
Samen hebben we drie kinderen waarvan er nog maar een thuiswoont. Ondanks al hun liefde en steun en die uit mn omgeving ben ik volledig gebroken. Het begint nu langzaam echt in te dalen en ik zie er geen gat meer in.
Hoe moet je omgaan met het feit dat de man waar jij je hele volwassen bestaan op heb vertrouwd en je leven mee hebt gedeeld en waar je van houd niet meer van jou houdt. Ik sleep mezelf door de dagen en probeer alles draaiende te houden, te werken, voor m'n dochter te zorgen, te sporten af en toe en goed te eten maar het helpt allemaal niets. De pijn wordt groter en het verlies steeds meer voelbaar.
Op deze zonnige zondag waarbij iedereen druk is met zichzelf zit ik binnen achter de computer. Zo'n dag waarop je je altijd kon verheugen. Samen gezellige dingen, doen beetje rommelen in de tuin, stukje fietsen, barbeque aan, wijntje drinken. Simpele dingen en nu is het een dag waar geen einde aan komt. Hoe moet dit ooit weer iets worden.
Ik ben geen mens om alleen te zijn en alleen voor mezelf te zorgen. Als ik alle verhalen lees en zie dat dit nog jaren kan duren voor het weer leuk wordt zakt me de moed helemaal in de schoenen.
Hoe neem je afscheid van de toekomst zoals je die voor je zag. Samen, meer tijd voor elkaar, reizen, kleinkinderen krijgen, genieten. Om op dit punt in m'n leven verlaten te worden is meer dan verschrikkelijk. Ik ben in therapie om de boel weer op de rit te krijgen maar hij wil daar niet op wachten.
Ik heb aan het begin van deze week ontdekt dat hij is vreemd gegaan (hoe standaard) en inmiddels al samenwoont met haar en haar 2 kinderen van 9 en 11. Ze is een oude jeugdliefde van hem. Hij heeft mij en de kinderen zo verschrikkelijk voorgelogen en bedrogen.
Na de eerste woede komt nu toch vooral de pijn van het verlies weer boven. Wat moet je daar toch mee. Verstandelijk weet je natuurlijk wel dat het nu echt is afgelopen maar mijn gevoel voor hem blijft. Hoe moet je toch met zoiets omgaan en je kinderen begeleiden?
naar boven
Het verhaal van P.
Op een zondag kwam ik na mijn werk thuis. Ik was eerst nog even bij mijn vader langsgeweest om hem boodschappen te brengen. Mijn man zat op de bank en was van slag. De auto stond niet voor de deur en ik vroeg waar de auto was. Hij zei dat deze in een dorp verderop stond. Ik schrok en dacht dat hij een aanrijding had gehad.
Dit was niet zo, want vervolgens vertelde hij mij dat hij bij mij wegging. Hij had 's ochtends zijn spullen gepakt en had deze naar zijn vriendin gebracht.
Zijn vriendin heeft speciaal bij mij in de buurt een huis gekocht en woont daar met haar twee kinderen. Zij is een gescheiden vrouw. Dit om voor mijn man de stap makkelijker te maken.Ik heb dit dus niet meegekregen.
Mijn eigen kinderen waren met school op wintersport. Twee dagen later werd ik 50. Binnen 5 minuten was hij weg (op zijn motor). (later bleek dat hij haar al 5 jaar kende). Natuurlijk vielen achteraf vele puzzelstukjes op hun plek.
Mijn leven stond binnen 5 minuten op zijn kop. Het is niet alleen dat je man weg is, maar het gezin bestaat ook niet meer. Verder komen er veel meer zorgen bij. Kan ik het financieel redden. Kan ik in het huis blijven wonen, moet ik meer gaan werken. Al met al zaken die nog steeds niet opgelost zijn.
De eerste weken heb ik emmers vol gehuild. Niet om liefdesverdriet, maar vooral om het gekwetst zijn en om de vernedering die hij mij heeft aangedaan. Ik ben zo boos op de manier hoe hij het mij heeft verteld. Dat hij ook van het ene naar het andere gezin kon gaan snap ik niet. Samen hebben wij twee kinderen. (pubers) en zijn vriendin heeft ook twee kinderen iets jonger.
Zijn vriendin en hij hebben alles voorbereid tot de verhuisdatum aan toe. Het vervelende van alles is dat wij allen collega's zijn en bij een groot bedrijf werken. Komen elkaar gelukkig niet elke dag tegen, maar de kans is wel aanwezig. Waar ik ook heel veel moeite mee heb dat zij in mijn woon en leefomgeving zijn gaan wonen. We doen boodschappen in dezelfde supermarkt. Een kind van haar heeft muziekles op dezelfde muziekschool waar mijn kinderen les hebben. Zij komt mijn dochter al aanmoedigen op het sportveld.
Al met al voor mij geen leuke tijd. Veel dingen moet ik nog een plek geven. Het gaat best goed mij en ik kom er wel, maar toch heb ik nog slechte dagen.
Ik mocht het de kinderen vertellen toen ze terugkwamen van wintersport. Mijn toekomstige ex-man haalt mijn kinderen regelmatig op. Ze moeten dan op de parkeerplaats om de hoek gaan staan. Mijn kinderen gaan ook af en toe naar hun vader toe op de fiets. Zij zijn loyaal naar hem toe. Het doet pijn als ze daar zijn.
Gelukkig heb ik veel steun van familie en vrienden. Niemand heeft mij laten vallen. Maar ik moet het uiteindelijk toch zelf verwerken. Ik ben er voor mijn kinderen en heb ze verteld dat ik ze nooit maar dan ook nooit in de steek zal gaan laten.
naar boven
Het verhaal van K.
Hoi, ik ben 47 jaar en heb een relatie van 32 jaar gehad waarvan bijna 25 jaar getrouwd. Mijn man is juli 2007 bij mij weggegaan.
Ik ben erg blij deze met site, het verhaal over de verwerking van een scheiding heeft mij weer wat opgebeurd. Ik ben nu ruim een jaar alleen, en begon erg aan mezelf te twijfelen of het wel normaal was na deze tijd nog steeds zoveel pijn te hebben en nog steeds die strijd in mezelf te voelen tussen mijn gevoel en mijn verstand.
Ik hou nog steeds heel veel van mijn man en ben nog steeds verbijsterd over dat dit ons is overkomen.
Hij hield niet meer van mij. Om dit te accepteren, zijn we samen de afgelopen 2 weken 2 keer naar een therapeut geweest.
Daar is me na die twee praat sessies duidelijk geworden dat het echt over is en er geen toekomst meer is voor ons samen.
Dit was een enorme klap voor mij, ik had steeds gehoopt dat zijn ogen open zouden gaan en dat hij terug zou komen.
Die hoop is nu goddank weg. Het doet heel veel pijn ik heb weer twee dagen niet gegeten en alleen maar gehuild, maar ik weet nu dat ik alleen verder moet, en dat is toch uiteindelijk beter dan steeds maar tegen beter weten in te blijven hopen.
Het word een lange pijnlijke eenzame weg maar ik ga het redden, zeker voor onze twee meisjes van 17 en 20 jaar.
Iedereen bedankt voor de verhalen op deze site, het is fijn om te weten dat je niet de enige bent die deze zware weg moet bewandelen, allemaal heel veel sterke.
naar boven
Het verhaal van J.
Hallo, ik ben J. en heb twee zonen. Een van 22 en een van 20 jaar.
Begin april 2006 begon ik wat te merken aan mijn ex vrouw. Kleine dingen, geen hand meer vast houden en dat soort kleine dingen.
Wij hadden in januari nog een vakantie geboekt naar Italie. Het was half april dat ik haar een smsje stuurde met: "Schat hou je nog van mij?", ik kreeg een smsje terug met: "Natuurlijk hou ik nog van je.".
Een week later komt zij thuis, ik zei haar dat ik wat merkte aan haar, toen zei zij: "Dat klopt mijn gevoelens zijn over. Ik hou niet meer van je.".
Toen ik dat hoorde zakte de grond onder mijn voeten weg. Wij hebben het de kinderen verteld, zij begonnen beiden te huilen en ik ook kon het niet geloven.
Wij waren 21 jaar getrouwd en hadden daarvoor 3 jaar samen gewoond.
Ik moest toen het huis verlaten en heb 2 maanden in een opvang tehuis gezeten. Vandaar uit ben ik op kamers gaan wonen, ongeveer ander half jaar. Ik heb toen een huisje gekregen, dat was eerst wel fijn, maar voelde mij daarna slecht worden.
Ik ben erg depressief geworden daarvoor ben ik nu nog onder behandeling. Ik heb 8 weken in een herstellingsoord gezeten, het ging daarna wel iets beter, maar eenmaal weer thuis ging het weer niet goed.
Met mijn oudste zoon heb ik wel contact, maar met de jongste minder, die woont nog bij zijn moeder. Mijn oudste zoon woont op kamers.
Ik kan het nog niet geloven, ik heb heel veel moeite met het loslaten. Ik probeer alles te doen om er weer boven op te komen.
Soms gaat het wat beter, daarna weer slechter. Het zijn pieken en dalen. Het is heel moeilijk om door te zetten, ik doe het voor de kinderen.
Het overkomt ook mannen, maar mannen mogen niet huilen, nou ik heb heel veel gehuild en doe dat nu nog. Het houdt gewoon niet op. Je zou toch denken na twee en half jaar moet het toch een keer beter gaan.
Dit is in het kort mijn verhaal. Ik vind het wel fijn dat deze site bestaat, herken uit de brieven van anderen een heleboel van mij zelf. Je denkt dat je de enige bent die dat overkomt maar dat is niet waar daar haal je soms wel eens steun uit.
Ik hoop echt dat het met mij toch nog goed gaat komen, zal nog wat geduld moeten hebben.
naar boven
Het verhaal van V.
Ik ben in maart 2009 (ik was toen 38 jaar jong) plotseling van de ene dag op de andere door mijn ex in de steek gelaten. Respectloos gedumpt noem ik dat. De reden was dat hij even de weg kwijt was, dat voor zichzelf wilde uitzoeken en even tijd nodig had.
Met een klein tasje met de basisbenodigdheden is hij de deur uitgegaan om vervolgens nooit meer terug te keren (ik heb later al zijn spullen moeten verzamelen en in moeten pakken). Binnen 6 weken bestond ik niet meer voor hem en werd ik en onze 13 jarige relatie (waarvan 8 jaar getrouwd) compleet genegeerd. Ik heb nooit wat in de gaten gehad.
Hij was heel introvert en vertelde nooit iets over zichzelf of wat hem bezig hield. Opeens bleek hij niet veel later een 10 jaar jongere vriendin te hebben. Iemand die ik goed kende, doordat ik met haar getennist heb.
Vlak voor zijn vertrek had ik nog een miskraam gehad en vlak na zijn vertrek overleed mijn hond. Ik was binnen 4 maanden alles kwijt.
We hebben een jaar over de scheiding gedaan, om deze rond te krijgen. Via briefverkeer en met een mediator. Ik heb hem na mei 2009, bij ons eerste en meteen laatste gesprek bij de mediator, nooit meer gezien of gesproken. Ik heb nooit antwoorden op al mijn vragen gehad.
Nog voordat we officieel gescheiden waren in april 2010, kreeg ik al het bericht via via dat hij vader zou worden. Nog een klap er bovenop.
Na bijna een jaar, waarin ik veel verdriet heb gehad en heb geknokt voor een goede afronding van de scheiding, ben ik mijn huidige vriend tegengekomen. Op een moment dat ik helemaal 'open' stond en genoot van alles wat op mijn pad kwam. Ik leefde op dat moment echt weer. Een schat van een man, veel begrip. En bezit alle eigenschappen wat ik mezelf gewenst had. Kortom, een cadeautje. Nu ben ik inmiddels 1,5 jaar samen (we wonen nog niet samen)
Maar inmiddels is mijn 'open' en vrolijke houding omgeslagen in enorme angst. Angst om te binden, angst om mijn vertrouwde omgeving te gaan verlaten, angst om met mijn nieuwe vriend verder te gaan.
Mijn hartverbinding ben ik daardoor kwijt en mijn hart voelt als steen. Niet alleen voor mijn nieuwe partner, maar ook voor mijn familie die me zo dierbaar is.
De angst overheerst liefde en daardoor kan het hart niet meer verbinden en voelen. Het is zo moeilijk om deze spiraal uit te komen. De wil om weer van alles wat op het pad komt te genieten is er wel. Maar doordat het hart niet meer 'voelt' is het heel moeilijk om verder te gaan. Je weet niet meer wat goed is en niet goed is voor je. Je gaat aan alles twijfelen, wat weer meer angst oplevert.
Sinds mei 2010 heb ik hulp ingeroepen van een coach/therapeut. Hij geeft me steeds maar weer aan dat ik goed bezig ben en dat ik nog snel ben in het proces en dat ik vertrouwen moet hebben dat alles goed komt. Maar is dat wel zo? Ik heb geen referentiekader. Waarom is het zo moeilijk te begrijpen dat je hart niet doet wat je normaal gewend was dat het doet; nl. verbinden, liefde voelen en geven.
Is dit herkenbaar in het proces van rouw en weer opnieuw beginnen? Mijn vriend heeft engelengeduld, maar hoe lang nog...................
Ik ben heel benieuwd of meer mensen dit hebben ervaren en hoe zij dit hebben opgepakt cq. opgelost.
naar boven
Het verhaal van A.
Fijn dat ik mijn verhaal kwijt kan. De verhalen van anderen waren zo herkenbaar dat gaf bij in ieder geval een stuk opluchting.
Wij zijn bijna 29 jaar samen waarvan bijna 17 getrouwd. Ik ben verpleegkundige dus kan overal werken. Mijn man zit in de scheepvaart als salesmanager wat inhoudt dat het veel kantoorwerk is. De afgelopen jaren heeft hij veel bazen gehad. Ging bij een baas weg als hij het niet naar zijn zin had of werd tegengewerkt. Dit hield in dat wij daardoor ook vele malen zijn verhuisd en ja ik volgde.
Zo'n 9 jaar geleden werkte hij bij een Nederlandse baas, een familie bedrijf. Hij werd in zijn doorgroei mogelijkheden tegengewerkt en dat heeft hij niet kunnen verwerken. Kwam in de ziektewet. In die tijd kwamen er ook smsjes binnen in de trant van ik mis je. Volgens hem waren die verkeerd verzonden. Mijn wantrouwen is toen gewekt. Ik had daarvoor nooit geen last gehad van dit gevoel.
In sept 2005 is hij gaan werken in Dubai. Ik zou vanaf 1 nov een jaar onbetaald verlof nemen en dan zouden we kijken of we het zouden aarden daar. Het was een baan met een leidinggevende functie en werd eigenlijk in het diepe gegooid. Van sept tot dec was hij alleen daar en ik ben er 2x een week geweest vanwege dat er nog een aantal zaken geregeld moesten worden waaronder een IVF behandeling.
Op 4 jan zijn we definitief naar Dubai gegaan. Ons huis hadden we wel aangehouden. Eind feb 2006 ging ik naar huis voor de laatste IVF poging die helaas mislukt is. Ik zou 4 april terug vliegen maar door een woordenwisseling kregen we een ruzie waarbij er bij hem iets knapte. Op 30 maart kreeg ik een mail dat ik niet hoefde te komen hij wilde alleen zijn en nadenken.
Op dat moment was hij niet gelukkig en wilde stoppen met ons huwelijk vertelde hij. Ik ben er 10 weken niet geweest en hadden via de mail contact. Dat waren 10 afschuwelijke weken.
Op 5 juni was ik weer welkom. Ik ben er 2,5 week geweest en ben van ellende weer naar huis gegaan. Ik werd er genegeerd. In die 2,5 week ontdekte ik op de logeerkamer dat er in de kledingkast een laatje op slot zat. Ik was toen zo uit het veld geslagen dat ik het niet heb opengebroken.
Op 4 juli ben ik weer terug gegaan naar Dubai want hij zou naar een kuuroord gaan in China vanwege zijn gezondheid en wilde perse op mijn katten passen. 6 Juli vertrok hij en 's avonds heb ik het laatje opengebroken. Daar kwam van alles uit aan kopieen van een Chinese vrouw. Ik was in alle staten. Heb hem gebeld maar hij deed zijn telefoon uit. Er lag nog een fohn elders, niet van mij.
Er was een week geen contact en toen meldde hij zich dat hij terugkwam want hij had het niet naar zijn zin. Vrijdags kwam hij terug en heb hem geconfronteerd met alles wat ik gevonden had. Er was inderdaad iemand geweest die hij via de zaak onderdak had gegeven. Een heel verhaal maar er was niks aan de hand zei hij.
's Avonds lag hij te slapen en ben ik zijn spullen gaan doorzoeken. Ik kwam op mijn fototoestel foto's tegen van hem samen met een Chinese vrouw en een van haar alleen in lingerie. De zaterdag heb ik hem daar meegeconfronteerd en weer zei hij dat het niks bijzonders was. Ik was helemaal stuk. Toch zijn we die dag voor een auto voor mij gaan kijken en eigenlijk was het een hele leuke dag.
De zondag ging de telefoon en ik kreeg die Chinese aan de lijn en die wist mij te vertellen dat ik ging scheiden en dat zij ging trouwen met hem. Ik heb toen de telefoon naar hem gegooid en de laptop en ben mijn spullen gaan pakken. Ik had een ticket geregeld nog voor die zelfde nacht om naar huis te vliegen.
Doordat ik alles bij elkaar aan het zoeken was ging er schijnbaar een knop om. Ik kwam beneden en hij was verschrikkelijk overstuur. Heeft zeker 2 uur zitten huilen.
Hij wilde mij niet kwijt. Wilde oud met mij worden. Gaf toe dat hij een keer met haar naar bed was geweest.
Na veel praten en afwegen ben ik niet vertrokken. Maar ik was er kapot van. Nooit had ik gedacht dat het mij zou overkomen.
In nov 2006 zijn we definitief naar Ned terug gekomen. Hij ging voor een Ned bedrijf werken. Het bleef aan mij knagen en ik bleef controleren.
In mei 2007 ontdekte weer smsjes van haar en weer was het niets. Ik bleef maar doorsudderen met mijn gevoelens en heb het nooit met iemand kunnen delen vanwege schaamte gevoel. In dat zelfde jaar hadden we ons huis te koop gezet omdat het te groot was.
Vakantie naar Nieuw-Zeeland geboekt voor feb 2009 en hij kreeg een aanbod van een Amerikaans bedrijf om voor hen te komen werken. Dit is ingegaan per 1 sept 2007.
Vanaf die tijd leek het steeds beter te gaan tussen ons. Hij moest nog wel eens naar het buitenland maar belde soms 3 x per dag vanwege het gemis. Alleen ik bleef met wantrouwen zitten.
Dec 2007 naar Florida geweest voor een heerlijk vakantie. Hierna moest hij veel naar Singapore om daar een kantoor op te starten. In april 2008 ons huis verkocht en kochten we elders een leuk huisje maar kleiner. Heb veel alleen moeten doen daar hij veel weg was.
Het gevoel bleef goed alleen mistte ik hem heel erg en dat was ook wederzijds. In sept nog naar Frankrijk geweest. Hij gaf aan gelukkig te zijn met het huis met mij met zijn baan. Dat gevoel had ik ook. Eindelijk na jaren omdat we continue van het een in het ander rolden.
In Singapore had hij een appartement en zou 5 weken daar zitten en 2 weken thuis. Ik zou per 1 jan 2009 minder gaan werken en dan regelmatig naar hem vliegen om meer bij elkaar te zijn.
Vanaf sept ging het mis met naar huis toe komen. In okt was hij 6 dagen thuis. Bij vertrek had hij geen zin om weg te gaan. In nov zijn we met nog een stel naar Dubai geweest. Ik vloog vanuit Ned en hij vanuit S'pore. Ik zat zelf niet lekker in mijn vel en voor mijn gevoel was er iets.
28 nov vloog ik terug met de vrienden en hij terug naar S'pore. De volgende dag belde hij en ik was boos vanwege de hoeveel geld wat er was gepind. Zo boos dat hij ook boos werd. Wederom geen contact.
Op 15 dec kwam hij naar huis. Had 2 dagen daarvoor gebeld en gezegd dat hij zijn spullen kwam halen.
Bij binnenkomst geen enkele reactie. Ik heb gepraat als brugman maar hij was het zat. Al die ruzie's en dat wantrouwen.
De rest van de week het nodige tegen elkaar gezegd. Mijn uitdraai van 2 jan naar S'pore lag klaar dus ik dacht nog van oke hij wil nog wel dat ik kom. Vrijdag 19 dec zou hij om 16.00 naar Schiphol rijden en waarom vraag het me niet maar die ochtend keek ik in zijn Singaporetelefoon en kwam er 2 smsjes tegen waarvan weer een van die Chinese. Mijn wereld stortte in.
Direct de confrontatie aangegaan en als antwoord werd er weer gezegd er is niks. Voor mij was dit genoeg. Ik gaf aan te willen scheiden. Hij heeft zijn koffer gepakt en is om 10.00 vertrokken.
Op 24 dec heb ik nog een email van 4 kantjes gestuurd en daar kreeg ik op 4 jan reactie op. Hij was het zat maar wilde toch nog de tijd hebben om te denken. Diep in zijn hart hield hij nog van mij en ik was de vrouw van zijn dromen.
Hij blijft volhouden dat er niets was of is. Maar goed hij had met de kerst wel in Hong Kong gezeten en die dame woont er vlak bij.
Ik weet het niet meer. Hij heeft lang gezocht naar een appartement in S'pore want het moest iets zijn wat ik ook leuk zou vinden. Het appartement was eigenlijk te duur maar de baas ging akkoord. Verder moest het ingericht worden maar dat moest ik doen. Dan alle plannen voor dit jaar wat betreft reizen daar was hij ook al mee bezig.
Sinds sept is het crisis op de zaak vanwege de crisis in de hele wereld. Hij moet ook het kantoor opstarten en staat eigenlijk er alleen voor. Wederom denk ik dat hij aan een burnout zit of er al overheen en het pad kwijt is. Nou dat kan maar waar ik erg veel moeite mee heb is die smsjes en Hong Kong. Hij heeft altijd aangeven dat hij geen behoefte heeft aan een ander en geen geheimen heeft. Maar dit slaat alles.
Vanaf 19 dec weer geen contact tot woensdag 14 jan. Heeft meer dan een uur aan de telefoon gezeten. Over van alles en nog wat maar niet over onze situatie want daar is hij niet aan toe.
Ondertussen loop ik thuis tegen muren op. Gebruik Oxazepam en moet woensdag naar de psycholoog. Ik heb wel besloten om morgen naar een advocaat te gaan voor een intakegesprek. Ben al bezig met voorbereidingen ondanks dat het nog niet definitief is.
Verstandelijk gezien moet ik er mee stoppen want dit is geen leven zo maar het idee om straks alleen te zijn is afschuwelijk. Gisteravond ging ik internet op op zoek naar lotgenoten.
Jouw verhaal met alle gevoelens van pijn verdriet schaamte enzo was zo herkenbaar. Hierna toch ook de andere verhalen gelezen en de nodige tranen gelaten maar ook een gevoel van opluchting.
Vorige pagina
